Jeśli zauważasz, że twoje dziecko:
- Nie lubi być przytulane lub poszukuje mocnego docisku.
- Nie lubi dotykać różnych faktur (farba, plastelina, piasek…).
- Nie lubi się kąpać.
- Nie lubi obcinania włosów i paznokci.
- Nie reaguje na ból fizyczny.
- Często się potyka i przewraca.
- Nie wodzi wzrokiem za przedmiotem.
- Skarży się na ból głowy podczas czytania.
- Jest wrażliwy na światło.
- Czuję się podekscytowany w miejscu bardzo oświetlonym.
- Ma problem z przepisywaniem z tablicy.
- Myli litery, nie wyszukuje elementów na obrazku
- Nie rozumie poleceń słownych, wymaga powtórzeń.
- Nie lubi głośnych dźwięków lub nadmiernie poszukuje.
- Wydaje głośne dźwięki lub cicho mówi.
- Preferuje pokarm o jednolitej konsystencji.
- Nie rozróżnia smaków potraw.
- W negatywny sposób reaguje na zapachy.
- Ignoruje nieprzyjemne zapachy.
Nie zwlekaj! Udaj się tak konsultacje do terapeuty integracji sensorycznej.
Integracja sensoryczna to takie uporządkowanie wrażeń zmysłowych, aby mogły być użyte w celowym działaniu.
Koncepcję tę w latach 70. XX wieku opracowała dr A. Jean Ayres, amerykańska psycholog i terapeutka zajęciowa. Uważała ona, że prawidłowa integracja zmysłów jest fundamentem dla rozwoju mowy, nauki i zachowania.
Mózg ludzki. Otrzymuje informacje pochodzące ze wszystkich receptorów: dotykowych, wzrokowych, słuchowych, smakowych i węchowych. Odpowiednio je interpretuje i na nie odpowiada. Proces integracji sensorycznej. Ma swój początek. Już w okresie płodowym i kształtuje się do około siódmego roku życia dziecka.
Jeśli przetwarzanie bodźców jest zaburzone może to wpływać na całościowy rozwój dziecka: rozwój emocjonalny, motoryczny umiejętność koncentracji, uwagi i naukę szkolną, napięcie mięśniowe.